15044

dün r. hoca ile uzun uzadıya konuştuk
ben ona beni
o bana kendini
anlattı
öyle etkileyici bir konuşmaydı ki
öyle çok şey aklımda kaldı ki
ama en çok konunun dönüp dolaşıp yalnızlığa gelişinde
"hepimiz öyle yalnızız ki" dediğim ellerini iki yana açarak yüksek sesle - hatta haykırırcasına "sen ne diyorsuun gülnihal yalnızlıktan kıvranıyoruz" demesi aklımdan gitmiyor.

bu adamın görünen o çok başarılı yüzünün ardında hassasiyetten titreyen dertli, çileli bir adam var,
bunu bilmek
o adamı tanımak
o adamla karşılıklı dertleşmek
ona dair iyi şeyler hissettiriyor bana.