my land

bir bayramdır gidiyor ikimiz arası. uzağım izmir' den eşten dosttan orası ayrı, ama bakınca burdaki günlerimize ..senle ben.... nasıl desem.. ... :! ...... apayrı. ayrı dedim ama, aramızdaki en uzak ya da en yakın mesafe değil mevzusu edilen. ortak günlerimizin pozitif farklılığı - farkındalığı. keyfi sürülüyor bu günlerde bu tarlada,  tohumlar serpip beklediğim eskilerden kalma. şimdi sen uyuyorsun bense çayın demlenmesini bekliyorum mesela.

bugün izmir'den istanbul'a dönerken ulusoy turizmin sevgili yolcularından 5 numarada ben, elimde metin altıok - bir acıya kiracı' yı özümsüyordum kendimce. aklıma çantamdaki kurşun kalem geldi 2b olan. ucu kırılmış. bayram için yaptırdığım manikürlü tırnaklarımla soydum  kurşunun üzerindeki odundan kaplamayı becerebildiğim kadar. yetmedi dişlemeye başladım. derken yan koltuktan bir kız adı beste, bana sessizce kalemtraşı uzattı. içimden 40 defa teşekkür ettim heralde, dışımdansa 4-5 kere. şiirleri okumaya devam ettim aklım kızda. yaptığı kocaman bir şey geldi bana. kızın yanındaki boş koltuğa oturdum o sırada da yeni gelmişiz istanbul anadolu'ya. -bu kitap senin, dedim. arada bir kaç cümlenin sonunda dedi ki -aldığım en güzel hediye.

yoktum ya 2 gün yanında geceleri uyudum yüzlerce kilometre uzakta. haberin yok ama özlemişim pek kucağına uzattığım ayaklarımı tatlı tatlı sıkma masajını.