dün r. hoca ile uzun uzadıya konuştuk ben ona beni o bana kendini anlattı öyle etkileyici bir konuşmaydı ki öyle çok şey aklımda kaldı ki ama en çok konunun dönüp dolaşıp yalnızlığa gelişinde "hepimiz öyle yalnızız ki" dediğim ellerini iki yana açarak yüksek sesle - hatta haykırırcasına "sen ne diyorsuun gülnihal yalnızlıktan kıvranıyoruz" demesi aklımdan gitmiyor. bu adamın görünen o çok başarılı yüzünün ardında hassasiyetten titreyen dertli, çileli bir adam var, bunu bilmek o adamı tanımak o adamla karşılıklı dertleşmek ona dair iyi şeyler hissettiriyor bana.