insanlar ölüyorlar ama hep ölüyorlar. bazen bomba patlıyor bazense kalbi yetmiyor.

bir tanıdık daha uçtu. bugün evlerindeydim. birde tanımadığım 18 kişi var reyhanlı'da.

son sıra yaşadıklarımdan ötürü ölümü ve yaşlılığı ne çok düşünür oldum ben böyle. düşünmesem bile buluyor yine bir şekilde. bu konuyla baş edemiyorum her şeyle baş eden ben, ukalalığım korkak bir çocuğa bürünüyor bu mevzunun bahsi geçince. ah şu bahisler.

bir kabile varmış ismi lazım değil, zaten hatırlamıyorum da. ölümle baş etmek ve korkularını yenmek için ölülerini muzla karıştırıp yiyorlarmış. bir süre aralarında ikamet etsem, baş eder miyim bende??

gün olur da kendi halimde mi ölürüm, bir hastalık pençesinde, yaşlılık işte. dokunmaya korkuyorum bulaşıcak diye.
madem yakılamıyorum bu din ve bu ülkede. bende kadavra olucam büyünce. beni sevenlere duyrulur, bildiriyorum şimdiden vasiyet şeysi diye.

bu bahsi de kapatalım lütfen.

Comments

Popular posts from this blog

ard-ard-a

teyzemgillen halamgil