karanlığın içinde kireç badanalı ev.

şu an’ın sılası

gurbeti önce’nin.

batı rüzgarı
yakınlaştırmış uzak adayı:

bademlerin uğuldadığını duyuyoruz

ayva dalları geriye sebepsiz
bakmalar gibi meyvesiz

eve dönen mahkumu
farkedemeyecek kadar
çıplak.

sarı ışığını göremesek de
nüne dokunan
komşunun köpeği ormana doğru havlıyor:

oradaki gece

biliyoruz komşumuzdur:

anımsatır bize

birzaman nizamiye kapılarından sessiz umarsız

hani kendi sancısıyla avunan yüreğimizde koyu
içilmeden soğumuş acı kahve kederi

kızlarsız
komşusuz
oğullarsız

dağın altındaki kara ormana dalakaldığımız

eski geceleri.

alemdağ kışlasına bakardı
bahçenin kuzey çiti:

titreyen el yazısıyla yazılan mektup

incir ağacının sütünü tanır
kuyunun çıkrığından sağılan
yaz sonu buğusunu:

çapalanmış toprağın
hatırı sinmiştir
dönecekleri güzü bilen kırlangıçların
saçaklardaki kanat
izine:

boğazımızda düğümlenir
bakır çaydanlıktan tüten dem
kara üzüm duyar asma susar

yedi yıl geçer
dokuz yıl sıradadır:

çocukların dönmesine

daha çok var…

emirhan oğuz