(sabah evden çıkarken kendimi tutamadım yine boynuna gömdüm burnumu onu öpmek yerine. sıktığı parfümün altından bir hışımla yakalayabilirim kokusunu diye. ancak taze parfüm kokusu genzimi yaktı. burnumun hemen ucunda hissettiğim tenini düşündüm o an, ipek dokunuşlar sunan)

 derdimiz aşk da değildi ya aslında. yaratacağımız yalnızlıkta birbirimizle dokunuşlar öpüşmeler bakışmalar vitaminler paylaşmaktı biraz da. biz için, birbirimiz için - paylaşılabilir bir yalnızlık yaratmaktı. ikimizde yorgunluğumuz adına sayfalarca konuşabilirdik mesela. yine de konuşmaya gerek yoktu ya. anlıyorduk can sıkıntılarını farklı çıkan her bir ses tonunda. bu yüzden yalnızlığa sığındık hep yanyana.