dört

burda günler garip bir durağanlıkla geçiyor. fark ettim ki gökhan'ın yanımda olması bu durağanlığı kıran tek gereçmiş. gereç dedim ama yanlış anlaşılmasın. gereç kötü birşey değildir aslında kelimenin sıradanlığına ve kendisi hakkında örnek vermeye kalktığımızda bir çok şey sayabilecek olmamıza rağmen  gereç iyi şeydir. gereç ihtiyaçtır. hele ki bu gereçin çoğulluğunu değil de tekilliğini kabul ettiğinizde kendinizi hep ona dönmüş bulursunuz. bu yüzden söz konusu hayatım olunca iyidir benim için, sevgidir, aşktır, dosttur, ailedir gereç.

durağan dedim ama şimdi bakınca bu durağanlığa da ihtiyacım var. son dönem yaşadıklarım, benim sakin yapıma rağmen hayatımın bunun aksi şekilde başına buyruk davranışları.

• her gün yaptıklarım

aynı saatte kalkıp
aynı saatte sabah kalvaltısında müsli yemek.
aynı saatte spora gidip
aynı saatte dönüşünde kipadan acıkmamı bastıracak bir şeyler almak.
aynı saatte eve dönüp
aynı saatte duş alırken suyun altında olmamın nasıl da kaslarıma iyi geldiğini anımsamak.
aynı saatte televizyonu açıp
aynı saatte akşama kadar en az 3 film izlemek.
aynı saatte masa başına geçip
aynı saatte eskiz defterime bir şeyler işlemek.
aynı saatte sırt ağrısı çekip
aynı saatte bugünlük bu kadar yeter demek.
aynı saatte birşeyler dinleyip
aynı saatte kinyas ve kayradan bir kaç cümle okumak.
aynı saatte gökhanın aramasını bekleyip
aynı saatte gökhanla konuşmak.
aynı saatte uyumaya karar verip
aynı saatte kendimi uyku hülyalarında bulmak.

garip bir vardiya benimkisi. kuzum, allah aşkına abartma o kadar da kötü değil, hepimiz alışık değil miyiz vardiyalara?
hele ki bunu kafamı dışarı çıkarıp şöyle bir istanbul'a bakınca daha iyi fark ediyorum.